كانَ بِالمَدينَةنِ رَجُلٌ بَطّالٌ يَضحَكُ النّاسُ مِنهُ ، فَقالَ : قَد أعياني هذَا الرَّجُلُ أن اُضحِكَهُ ـ يَعني عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عليهماالسلامـ ، فَمَرَّ عَلِيٌّ عليه السلام وخَلفَهُ مَولَيانِ لَهُ ، قالَ : فَجاءَ الرَّجُلُ حَتَّى انتَزَعَ رِداءَهُ مِن رَقَبَتِهِ ، ثُمَّ مَضى فَلَم يَلتَفِت إلَيهِ عَلِيٌّ عليه السلام ، فَاتَّبَعوهُ وأخَذُوا الرِّداءَ مِنهُ ، فَجاؤوا بِهِ فَطَرَحوهُ عَلَيهِ ، فَقالَ لَهُم : مَن هذا؟ فَقالوا : هذا رَجُلٌ بَطّالٌ يُضحِكُ أهلَ المَدينَةنِ . فَقالَ : قولوا لَهُ : إنّ لِلّهِ يَوما يَخسَرُ فيهِ المُبطِلونَ .

در مدينه ، مردى بيكار بود كه مردم را مى خندانْد . آن مرد گفت : اين مرد (امام سجّاد عليه السلام ) مرا ناتوان كرد در اين كه او را بخندانم . امام سجّاد عليه السلام مى گذشت و پشتِ سر ايشان ، دو غلامش حركت مى كردند . آن مرد آمد و عباى امام عليه السلام را از دوشش برداشت و رفت . امام سجّاد عليه السلام ، به وى هيچ التفاتى نكرد . غلامان ، دنبال مرد رفتند و عبا را از وى گرفتند و آمدند و آن را بر دوش ايشان انداختند . امام سجّاد فرمود : «اين مرد كيست؟» . گفتند : اين ، مرد بيكارى است كه مردم مدينه را مى خندانَد . فرمود : «به وى بگوييد كه : خداوند را روزى است كه باطل كاران ، در آن زيان مى كننداشاره است به آيه 8 عليه السلام از سوره غافر : «وَ خَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِـلُونَ ؛ و آن جاست كه باطل كاران ، زيان مى كنند»