اِطْعامُ الاَْسيرِ حَقٌّ عَلى مَنْ اَسَرَهُ ... فَاِنَّهُ يَنْبَغى اَنْ يُطْعَمَ وَ يُسْقى وَ يُظَلَّ وَ يُرْفَقَ بِهِ كافِرا كانَ اَوْ غَيْرَهُ؛

غذا دادن به اسير، وظيفه اى است به گردن كسى كه او را به اسارت گرفته است ... پس سزاوار است كه اسير، چه كافر باشد و چه غير كافر، خوراك و آب داده شود و در سايه قرار گيرد و با او مُدارا شود.