لَوْ اَنَّ رَجُلاً اَ نْفَقَ ما فى يَدَيْهِ فى سَبيلٍ مِنْ سَبيلِ اللّه ِ، ما كانَ اَحْسَنَ وَ لا وُفِّقَ؛ اَ لَيْسَ يَقُولُ اللّه ُ تَعالى: «وَ لا تُلْقُوا بِاَيْدِيكُمْ اِلَى التَّهلُـكَةِ وَ اَحْسِنُوا اِنَّ اللّه َ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ» يَعنِى المُقْتَصِدينَ؛

اگر كسى دار و ندار خود را در راهى از راه هاى خدا خرج كند، كار نيكويى نكرده و توفيق داده نشده است. مگر نه اين است كه خداى متعال مى فرمايد: «خود را به دست خود به هلاكت نيفكنيد و نيكى كنيد كه خداوند، نيكوكاران را دوست دارد»؟ مقصود [خداوند]، ميانه روها هستند.