اَلنَّعيمُ فِى الدُّنْيا اَلاَْمْنُ وَ صِحَّةُ الْجِسْمِ، وَ تَمامُ النِّعْمَةِ فِى الآْخِرَةِ دُخولُ الْجَنَّةِ، وَ ما تَمَّتِ النِّعْمَةُ عَلى عَبْدٍ قَطُّ لَمْ يَدْخُلِ الْجَنَّةَ؛

نعمت در دنيا، امنيّت و تندرستى است و بالاترين نعمت در آخرت، ورود به بهشت است و هرگز نعمت بر بنده تمام نيست، تا وارد بهشت شود.