ـ في الرّجُلِ يَخرُجُ بِالصَّدَقَهِ لِيُعطِيَها السّائلَ فيَجِدَهُ قد ذَهَبَ ـ : فلْيُعطِها غَيرَهُ ، ولا يَرُدَّها في مالِهِ .

ـ درباره مردى كه صدقه اى مى آورد تا به سائل بدهد، اما وقتى دَم در مى آيد مى بيند او رفته است ـ فرمود : بايد آن را به سائل ديگرى بدهد و به مالش برنگرداند.