عِدَةُ المُؤمنِ أخاهُ نَذرٌلا كَفّارَةَ لَهُ ، فمَن أخلَفَ فبِخُلفِ اللّه ِ بَدأَ ، ولِمَقتِهِ تَعَرَّضَ ، وذلكَ قَولُهُ : «يا أيُّها الّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولونَ ما لا تَفْعَلُونَ» الصفّ : 2 .

وعده مؤمن نذرى است كه كفّاره اى برايش [متصوّر] نيست؛ زيرا هر كه خُلف وعده كند، قبل از هر چيز با خدا خُلف وعده كرده و خود را در معرض خشم و دشمنى او قرار داده است و اين سخن خداوند متعال است آنجا كه مى فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! چرا چيزى مى گوييد كه انجام نمى دهيد؟» .