عَلَيكَ بِالتِّلادِ ، و إيّاكَ و كُلَّ مُحدَثٍ لا عَهدَ لَهُ و لا أمانَةَ و لا ذِمَّةَ و لا ميثاقَ ، و كُن عَلى حَذَرٍ مِن أوثَقِ النّاسِ في نَفسِكَ ؛ فَإِنَّ النّاسَ أعداءُ النِّعَمِ .

دوست كُهَن و آزموده ات را نگه دار و از هر دوست نو يافته كه پاسِ هيچ عهد و پيمان و امانتى را نگه نمى دارد ، بپرهيز و درباره خودت ، از مورد اعتمادترينِ مردمان نيز بهوش باش ؛ زيرا مردم ، دشمن نعمت اند . «تلاد» مال كهن ريشه دارى است كه در نزد تو پديد آمده است ؛ بر خلاف «طارف» . ظاهرا مراد اين است كه دوست قديمى را كه آزموده اى و ميان تو و او پيمانها و پيوندهايى به وجود آمده ، حفظ كن و از دوستى با هر همراه جديدى كه پيمانى هم با تو دارد ، امّا از امانت داريش اطلاعى ندارى و هنوز ميان تو و او عهد و پيمانى برقرار نشده ، دورى كن (مرآة العقول : 26 / 224) .