كانَ فيما وَعَظَ بِهِ لُقمان ابنَهُ : يا بُنَيَّ . . . اجعَلِ الدُّنيا بِمَنزِلَةِ قَنطَرَةٍ عَلى نَهرٍ جُزتَ عَلَيها وتَرَكتَها ولَم تَرجِع إلَيها آخِرَ الدَّهرِ .

از اندرزهاى لقمان به فرزندش ، اين بود كه : «فرزندم!... دنيا را به سان پلى بر رودخانه اى بدان كه از آن ، گذشته اى و آن را پشت سر نهاده اى و ديگر هرگز به سوى آن بر نمى گردى».