إنَّ الصَّحوَ إذا دامَ جَفَّتِ الأرضُ وَاحتَرَقَ النَّباتُ وَ غيضَ ماءُ العُيُونِ والأودِيَةِ فَأضَرَّ بِالنّاسِ و غَلَبَ اليُبسُ عَلَى الهَواءِ فَأحدَثَ ضُرُوبا اُخرى مَنَ الأمراضِ ؛

اگر هوا هميشه صاف و آفتابى بود ، زمين خشك مى شد و گياهان مى سوخت ؛ آب چشمه ها و رودها فرو مى رفت و به مردم زيان مى رسيد ؛ خشكى بر هوا چيره مى شد و گونه ديگرى از بيمارى را پديد مى آورد .