إنَّهُ (عَليّا عليه السلام ) أتَى البَزّازينَ ، فَقالَ لِرَجُلٍ : «بِعني ثَوبَينِ» . فَقالَ الرَّجُلُ : يا أميرَالمُؤمِنينَ ، عِندي حاجَتُكَ ، فَلَمّا عَرَفَهُ مَضى عَنهُ ، فَوَقَفَ عَلى غُلامٍ فَأَخَذَ ثَوبَينِ أحَدُهُما بِثَلاثَةِ دَراهِمَ وَالآخَرُ بِدِرهَمَينِ ، فَقالَ : «يا قَنبَرُ ، خُذِ الَّذي بِثَلاثَةٍ» . فَقالَ : أنتَ أولى بِهِ تَصعَدُ المِنبَرَ وتَخطُبُ النّاسَ . فَقالَ : «وأنتَ شابٌّ ولَكَ شَرَهُ الشَّبابِ ، وأنَا أستَحيي مِن رَبّي أن أتَفَضَّلَ عَلَيكَ» .

على عليه السلام به بازار پارچه فروش ها آمد و به مردى فرمود : «دو جامه به من بفروش» . آن مرد گفت : اى امير مؤمنان! آنچه مطلوب شماست ، نزد من است . چون پارچه فروش ، امير مؤمنان را شناخت ، [از او خريد نكرد و ]گذشت . نزديك [فروشنده] جوانى ايستاد و دو جامه خريد ، يكى را به سه درهم و ديگرى را به دو درهم . آن گاه به قنبر فرمود : «اى قنبر! تو اين جامه را كه به سه درهم خريدم ، بردار» . قنبر گفت : شما بدان سزاوارتريد ، منبر مى رويد و براى مردم ، سخنرانى مى كنيد . على عليه السلام فرمود : «و تو جوانى و خواسته هاى جوانى دارى و من ، از پروردگارم خجالت مى كشم كه خود را بر تو ، مقدّم بدارم» .