كانَ أبوهُ يَجمَعُ وُلدَهُ ووُلدَ إخوَتِهِ ، ثُمَّ يَأمُرُهُم بِالصِّراعِ، وذلِكَ خُلُقٌ فِيالعَرَبِ، فَكانَ عَلِيٌّ عليه السلام يَحسِرُ عَن ساعِدَينِ لَهُ غَليظَينِ قَصيرَينِ وهُوَطِفلٌ، ثُمَّ يُصارِعُ كِبارَ إخوَتِهِ وصِغارَهُم، وكِبارَ بَنيعَمِّهِ وصِغارَهُم فَيَصرَعُهُم ، فَيَقولُ أبوهُ : ظَهَرَ عَلِيٌّ ، فَسمّاهُ ظَهيرا وعندَ العَرَبِ عَلِيٌ .

پدر على عليه السلام ، فرزندان خود و فرزندان برادرش را جمع مى كرد و آنان را به كُشتى گرفتن وا مى داشت ، و اين ، سُنّت مردمان عرب بود . على عليه السلام آستين ها را بالا مى زد و با اين كه كم سن بود ، ساعدهايى قوى و كوتاه داشت و با برادران بزرگ تر و كوچك تر خود و پسر عموهاى بزرگ تر و كوچك تر از خود ، كُشتى مى گرفت و همه را بر زمين مى زد . پدرش مى گفت : «على ، پيروز شد» و بدين جهت ، او را «ظَهير (پيروز)» ناميد و نام او نزد مردم عرب ، «على» بود .