قَضى اَميرُ الْمُؤْمِنينَ عليه السلام فى رَجُلٍ تُوُفِّىَ وَ اَوْصى بِمالِهِ كُلِّهِ اَوْ اَكْثَرِهِ، فَقالَ لَهُ: الوَصيَّةُ تُرَدُّ اِلَى الْمَعْروفِ، غَيرِ الْمُنكَرِ، فَمَنْ ظَـلَمَ نَفْسَهُ وَ اَتى فى وَصيَّتِهِ الْمُنْكَرَ وَ الْحَيْفَ فَاِنَّها تُرَدُّ اِلَى الْمَعْروفِ، وَ يُتْرَكُ لاَِهْلِ الْميراثِ مِيراثُهُم؛

امير المؤمنين عليه السلام درباره كسى كه مرده بود و همه مال خود يا بيشتر آن را وصيّت كرده بود، اين گونه قضاوت فرمودند كه: وصيّت، به معروف (يعنى آنچه در شرع آمده است) برگردانده مى شود. پس هر كس به خود، ستم كند و در وصيّتش مرتكب خلاف و ظلم گردد، آن وصيّت، به معروف، برگردانده مى شود و ارثِ ارث بَران به آنان داده مى شود.