إذا بَلَغتِ النّفسُ هذهِ ـ وأهْوى بيَدِهِ إلى حَلْقِهِ ـ لَم يَكُن للعالِمِ تَوبَةٌ ، وكانتْ للجاهلِ تَوبَةٌ .

ـ پس از آنكه با دست خود به حلقش اشاره كرد ـ فرمود: هر گاه جان به اين جا برسد عالِم [راهى براى ]توبه ندارد و جاهل دارد.