أيُّما مسلمٍ أتى مسلما ـ زائرا أو طالِبَ حاجَهٍ وهُو في مَنزِلِهِ ـ فاسْتَأذَنَ لَه ولَم يَخْرُجْ إلَيهِ ، لَم يَزَلْ في لَعْنَةِ اللّه ِ عزّوجلّ حتّى يَلْتَقِيا .

هرگاه مسلمانى براى ديدار مسلمانى ديگر يا حاجت خواهى از او به منزل وى رود و اجازه ورود بخواهد و او بيرون نيايد ، تا زمانى كه همديگر را ديدار كنند ، پيوسته در لعنت خداوند عز و جل باشد .