امام باقر عليه السلام :
إنّا لَنُحِبُّ أن نُعافى فِيمَن نُحِبُّ ، فإذاجاءَ أمرُ اللّه ِ سَلَّمنا فيما يُحِبُّ ( صدر الحديث في صبيّ له كان مريضا ثمّ توفّي، وقد كان عليه السلام قد أبدى اهتماما كبيرا واغتمّ عمّا شديدا في مرضه حتّى تبيّن ذلك أصحابُه منه، لكنّه بعد موته كان منبسط الوجه . )
البته ما دوست داريم درباره كسى كه دوستش مى داريم رنج و مصيبتى به ما نرسد ، اما چون فرمان خدا در رسد تسليم چيزى هستيم كه او دوست دارد . ( آغاز اين حديث درباره مريضى يكى از كودكان حضرت مى باشد كه منجر به مرگ او شد. در هنگام بيمارىِ آن كودك ، امام بسيار گرفته و اندوهگين بود، به حدى كه اصحاب ، متوجه اندوه حضرت شدند اما بعد از مرگ او چهره اش باز و خوشرو شد . )
منبع: بحار الأنوار : 46/301/44 .