گاهى امام عليه السلام را محزون و اندوهگين مى ديدند، بطورى كه اشكهاى چشم امام عليه السلام بر روى صورتش جارى بود، از آن حضرت مى پرسيدند:

«إنّما أَبْكِي لِخَصْلَتَيْنِ: لِهَوْلِ المُطْلَعِ، و فَراقِ الأحِبَّةِ.»

چرا شما محزونيد و گريه مى كنيد؟! و حال آن كه شما وارث پيامبر و وصى او هستيد، فرمود: «گريه من براى دو چيز است: ـ وحشت از ورود به صحنه قيامت ـ جدايى از دوستان و عزيزانى كه انسان بدانها وابسته و علاقه مند است.»

منبع: بحارالانوار، ج44، ص150؛ الوافى، فيض كاشانى، ج2، ص174.

احادیث بیشتر این بخش